Rechter volgt zelf verklaarde ziekmakende situatie niet

Een werknemer stuurt een klacht naar HR, waarna er verschillende gesprekken worden geïnitieerd tussen de werknemer en diverse vertegenwoordigers van de werkgever. Ook wordt er een mediationtraject ingezet. Dit alles biedt echter geen oplossing; de werknemer zegt zelf zijn dienstverband op. Vervolgens stapt de werknemer naar de rechter, met het verzoek om zowel een transitievergoeding toegekend te krijgen als een billijke vergoeding. Volgens de werknemer heeft de werkgever een ziekmakende werksituatie gecreëerd, waardoor er willens en wetens is aangestuurd op ontslagname door de werknemer.

Lees meer

De werkgever is het niet eens met het standpunt van de werknemer. Zij stelt dat zij juist alles heeft gedaan wat in haar macht lag, om de situatie te normaliseren. De rechter moet dan ook beslissen. De rechter stelt voorop dat de lat hoog ligt om te kunnen aannemen dat er sprake is van ernstig verwijtbaar handelen door de werkgever. Eén geïsoleerde, verwijtbare handeling van de werkgever is daarbij onvoldoende. Met name wanneer er vervolgens ook ‘de-escalerend’ is opgetreden. Deze drempel wordt in casu dan ook niet overschreden.

Verkeerde route

De zelf verklaarde ziekmakende situatie – die slechts wordt bevestigd door de echtgenote van de werknemer – kan niet worden vastgesteld. Het had op de weg van de werknemer gelegen om niet zelf ontslag te nemen, maar om een rechterlijke toets te vragen. Zowel de transitievergoeding als de billijke vergoeding worden niet toegekend. De werknemer moet de proceskosten van de werkgever vergoeden.

 

Dit bericht schreef ik voor Fiscount en werd ook op de website van Fiscount gepubliceerd.